Άριελ

Ακινησία στο σκοτάδι
κι ύστερα το άυλο μπλε
Ξεχείλισμα των κορυφών και του βάθους.

Λέαινα Θεού!
γινόμαστε ένα
Άξονας από φτέρνες και γόνατα!- Τι αυλάκι

Σκίζεται και τρέχει, αδελφή
της καφετιάς αψίδας
Του λαιμού που εγώ δε φτάνω,

Νέγρικα μάτια
βατόμουρα ρίχνουν σκοτεινιά
Αγκίστρια –

Μαύρου αίματος γουλιές γλυκές
Σκιές
Κάτι άλλο

Μες στον αγέρα με τραβά –
Μηροί, μαλλιά;
Νιφάδες απ’ τις φτέρνες μου.

Λευκή
Γκοντάιβα, ξεφλουδίζομαι –
Χέρια νεκρά, νεκρές ακαμψίες.

Και τώρα εγώ
αφρός σταριού, στραφτάλισμα θαλάσσης.
Το κλάμα του παιδιού

Το λιώνει ο τοίχος.
Κι εγώ
είμαι το βέλος,

Η δροσοσταγόνα που ίπταται
Αυτοκτονική, ένα με την κούρσα
Μέσα στο κόκκινο

Μάτι, το καζάνι της πρωίας.

Σύλβια Πλαθ, Ποιήματα, εκδ. Κέδρος